Υπηρεσία διαμεσολάβησης
Μια υπηρεσία διαμεσολάβησης είναι μια ψηφιακή υπηρεσία που μεταδίδει, αποθηκεύει ή παρέχει πρόσβαση σε πληροφορίες που παρέχονται από χρήστες. Αυτές οι υπηρεσίες λειτουργούν ως «ενδιάμεσος» μεταξύ του προσώπου που δημιουργεί ή αναρτά περιεχόμενο και των ατόμων που το προβάλλουν. Παραδείγματα περιλαμβάνουν παρόχους φιλοξενίας, πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, μηχανές αναζήτησης και υπηρεσίες cloud.
Νομική βάση
«Υπηρεσία διαμεσολάβησης» σημαίνει μία από τις ακόλουθες υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας:
α) υπηρεσία «απλής μεταφοράς» που συνίσταται στη μετάδοση, σε δίκτυο επικοινωνιών, πληροφοριών που παρέχονται από παραλήπτη της υπηρεσίας ή στην παροχή πρόσβασης σε δίκτυο επικοινωνιών·
β) υπηρεσία «προσωρινής αποθήκευσης» που συνίσταται στη μετάδοση, σε δίκτυο επικοινωνιών, πληροφοριών που παρέχονται από παραλήπτη της υπηρεσίας, η οποία περιλαμβάνει την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των εν λόγω πληροφοριών, με μοναδικό σκοπό την αποτελεσματικότερη μετάδοση των πληροφοριών σε άλλους παραλήπτες κατόπιν αιτήματός τους·
γ) υπηρεσία «φιλοξενίας» που συνίσταται στην αποθήκευση πληροφοριών που παρέχονται από παραλήπτη της υπηρεσίας και κατόπιν αιτήματός του.
— Άρθρο 3, σημείο στ), Κανονισμός (ΕΕ) 2022/2065 (Νόμος για τις ψηφιακές υπηρεσίες)
Γιατί έχει σημασία
Οι υπηρεσίες διαμεσολάβησης αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ψηφιακής οικονομίας και του διαδικτυακού πολιτικού διαλόγου. Όταν η πολιτική διαφήμιση δημοσιεύεται ή διαδίδεται στο διαδίκτυο, σχεδόν πάντα περιλαμβάνει μία ή περισσότερες υπηρεσίες διαμεσολάβησης—από τον πάροχο φιλοξενίας που αποθηκεύει το περιεχόμενο έως την πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης που το εμφανίζει στους χρήστες.
Η κατανόηση του τι πληροί τις προϋποθέσεις ως υπηρεσία διαμεσολάβησης είναι ζωτικής σημασίας, επειδή διαφορετικοί τύποι διαμεσολαβητών έχουν διαφορετικές υποχρεώσεις βάσει του δικαίου της ΕΕ. Ο Νόμος για τις ψηφιακές υπηρεσίες (DSA) καθιερώνει απαλλαγές από την ευθύνη και απαιτήσεις δέουσας επιμέλειας με βάση τον τύπο της υπηρεσίας διαμεσολάβησης. Ειδικά για την πολιτική διαφήμιση, ο Κανονισμός 2024/900 επιβάλλει υποχρεώσεις διαφάνειας στους παρόχους και εκδότες, πολλοί από τους οποίους είναι υπηρεσίες διαμεσολάβησης.
Για τους πολιτικούς παράγοντες, τους διαφημιζόμενους και τις πλατφόρμες, το να γνωρίζουν εάν μια υπηρεσία πληροί τις προϋποθέσεις ως διαμεσολαβητής—και σε ποια κατηγορία ανήκει—καθορίζει ποιες ανακοινώσεις διαφάνειας πρέπει να παρέχονται, ποια αρχεία πρέπει να τηρούνται και πώς πρέπει να επισημαίνονται οι πολιτικές διαφημίσεις όταν διαδίδονται στο κοινό.
Βασικά σημεία
- Υπάρχουν τρεις κατηγορίες: απλή μεταφορά (μόνο μετάδοση), προσωρινή αποθήκευση (προσωρινή αποθήκευση για αποδοτικότητα) και φιλοξενία (αποθήκευση κατόπιν αιτήματος του χρήστη)
- Πλαίσιο ευθύνης: Οι διαμεσολαβητές έχουν υπό όρους απαλλαγές από την ευθύνη για περιεχόμενο που παράγεται από χρήστες υπό συγκεκριμένες συνθήκες
- Οι υπηρεσίες φιλοξενίας είναι οι πιο σχετικές για την πολιτική διαφήμιση, καθώς αποθηκεύουν και συχνά διαδίδουν περιεχόμενο στο κοινό
- Οι διαδικτυακές πλατφόρμες είναι μια υποκατηγορία των υπηρεσιών φιλοξενίας που διαδίδουν αποθηκευμένες πληροφορίες στο κοινό
- Οι υποχρεώσεις διαφέρουν ανά τύπο: οι υπηρεσίες φιλοξενίας αντιμετωπίζουν περισσότερες απαιτήσεις διαφάνειας και συντονισμού περιεχομένου από τις υπηρεσίες απλής μεταφοράς
- Διασταυρούμενος ρόλος: Η ρύθμιση της πολιτικής διαφήμισης (TTPA) και η ρύθμιση των ψηφιακών υπηρεσιών (DSA) εφαρμόζονται και οι δύο σε υπηρεσίες διαμεσολάβησης που χειρίζονται πολιτικό περιεχόμενο
Υπηρεσία διαμεσολάβησης έναντι Διαδικτυακής πλατφόρμας
Ενώ όλες οι διαδικτυακές πλατφόρμες είναι υπηρεσίες διαμεσολάβησης, δεν είναι όλες οι υπηρεσίες διαμεσολάβησης διαδικτυακές πλατφόρμες. Μια υπηρεσία διαμεσολάβησης γίνεται διαδικτυακή πλατφόρμα όταν όχι μόνο αποθηκεύει πληροφορίες (φιλοξενία) αλλά και διαδίδει ενεργά αυτές τις πληροφορίες στο κοινό κατόπιν αιτήματος του χρήστη.
Για παράδειγμα, ένας βασικός πάροχος φιλοξενίας ιστού που αποθηκεύει έναν ιστότοπο εκστρατείας είναι μια υπηρεσία διαμεσολάβησης (φιλοξενία), αλλά εάν δεν προωθεί ή διανέμει ενεργά αυτό το περιεχόμενο σε άλλους, δεν είναι διαδικτυακή πλατφόρμα. Αντίθετα, ένα δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης που αποθηκεύει αναρτήσεις χρηστών και τις διανέμει σε ακόλουθους είναι τόσο υπηρεσία διαμεσολάβησης όσο και διαδικτυακή πλατφόρμα.
Αυτή η διάκριση έχει σημασία επειδή οι διαδικτυακές πλατφόρμες αντιμετωπίζουν πρόσθετες υποχρεώσεις τόσο βάσει του DSA όσο και του TTPA, συμπεριλαμβανομένων ισχυρότερων απαιτήσεων διαφάνειας για την πολιτική διαφήμιση, γνωστοποιήσεων συστημάτων συστάσεων και καθηκόντων συντονισμού περιεχομένου.